Możemy w tej kwestii poczynić cztery uwagi: 

Pierwsza uwaga: 
Świadkowie biblijni są ludźmi, którzy widzieli, którzy słyszeli, którzy jakby dotknęli pewnych faktów, które wydarzyły się w danym momencie, w danym miejscu.

Krótko - chodzi tu o fakty o znaczeniu historycznym. 
Kiedy Jezus zmartwychwstały deklaruje apostołom (Łk 24,48): Wy jesteście świadkami tego, chce w sposób jasny zaznaczyć, że apostołowie poznali, widzieli, słyszeli, dotknęli, że byli w tym znaczeniu "świadkami" Jego życia, Jego cierpień, Jego śmierci i zmartwychwstania. 

Cała Biblia jest zbiorem świadectw, o formach i zawartości bardzo zróżnicowanych, zawierających następstwa historyczne faktów, mających za centrum Chrystusa, który miał nadejść, który przyszedł i który przyjdzie.

Tym właśnie jest tzw. "historia święta". 

Druga uwaga: 
W języku biblijnym, słowa "świadek", "świadczyć", "świadectwo" odnoszą się także, podobnie jak w naszym języku współczesnym, do złożonych przed sądem lub innym poważnym gremium zeznań, które pod przysięgą mają świadczyć o prawdzie i tylko o prawdzie, całej prawdzie. 
Świadkowie biblijni są ludźmi, którzy zobaczywszy, usłyszawszy i dotknąwszy ludzi i wydarzeń historycznych, zaświadczają o nich, pozwalają je poznać, głoszą je. 
Jezus zmartwychwstały nakazuje apostołom: "Wy będziecie moimi świadkami". 
Ponieważ byli oni "świadkami" w rozumieniu naszej pierwszej uwagi, świadkowie biblijni - prorocy i apostołowie - otrzymali nakaz bycia "świadkami" w rozumieniu naszej drugiej uwagi.

Mieli za obowiązek powiedzieć, przekazać to, co sami widzieli, usłyszeli i dotknęli. 

Trzecia uwaga: 
Świadkowie biblijni Starego i Nowego Testamentu nie tylko otrzymali powołanie opowiedzenia i przekazania tego, co zobaczyli, usłyszeli i dotknęli, ale otrzymali także władzę i nakaz interpretacji, to znaczy rozstrzygnięcia, odczytania sensu i przekazania sensu ich doświadczenia. 
Świadkowie faktów, byli oni także świadkami prawdy!

I pozostają oni takimi w tekstach Biblii.

Stąd bierze się zachęcanie, które każdorazowo towarzyszy ich świadectwu. 
Historia święta, której oni są świadkami, jest historią zbawienia.

Historia ta oczekuje, przygotowuje, wymaga i wzmaga konieczność osobistej decyzji ze strony słuchacza lub czytelnika. 
Posłuchajmy np. apostoła Jana: 
Co było od początku, co słyszeliśmy, co oczami naszymi widzieliśmy, na co patrzyliśmy i czego ręce nasze dotykały, o Słowie żywota - a żywot objawiony został, i widzieliśmy, i świadczymy, i zwiastujemy wam ów żywot wieczny, który był u Ojca, a nam objawiony został - co widzieliśmy i słyszeliśmy, to i wam zwiastujemy, abyście i wy społeczność z nami mieli (1 List Jana 1,13); te zaś są spisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, i abyście wierząc mieli żywot w imieniu jego (Ewangelia Jana 20,31). 

Czwarta uwaga : 
Świadkowie biblijni zostali wybrani, powołani, naznaczeni przez samego Pana. 
Inni ludzie, inni Żydzi, także widzieli, słyszeli, a nawet dotknęli Jezusa. 
Inni ludzie, inni Żydzi, także byli świadkami takiego lub innego faktu historii świętej.

Ale to świadkowie biblijni otrzymali szczególne powołanie: by mówić, bądź pisać. 
Duch Święty oddzielił ich jakby od reszty, był z nimi w sposób szczególny, wybierając ich i wyposażając do ich misji. 

Piotr i apostołowie twierdzą dla przykładu: A my jesteśmy świadkami tych rzeczy, a także Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy mu są posłuszni (Dzieje Apostolskie 5,32). 
A Jezus oświadcza apostołom :  Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca wychodzi, złoży świadectwo o mnie; ale i wy składacie świadectwo, bo ze mną od początku jesteście (Ewangelia Jana 15,26-27). 

Duch Święty towarzyszył i prowadził apostołów w ich świadectwie.

Tak więc świadkowie biblijni napisali świadectwo Ducha. 
A zatem, prorocy-świadkowie Starego Testamentu i apostołowie-świadkowie Nowego Testamentu, pierwsi jako świadkowie obietnic i przygotowania, drudzy jako świadkowie wypełnienia obietnic Bożych, potwierdzają wspólnie, zgodnie z wyborem Bożym i przez Ducha Świętego, historyczne Objawienie Boże, skoncentrowane na jedynym Chrystusie - Jezusie i mające w nim swą kulminację. 

Cała Biblia jest zatem zbiorem świadectw ludzi wybranych przez Pana, by świadczyć o Jego ogromnym objawieniu, mającym za centrum Jezusa Chrystusa i aby zachęcić Izrael i Narody do wiary i do pełnego wdzięczności posłuszeństwa. 

 

III. Świadectwo i objawienie.

 

Jak zatem wytłumaczyć połączenie tych dwóch elementów:

- stwierdzenie, że Biblia jest Słowem Bożym

- i fakt, że Biblia jest zbiorem ludzkich świadectw, dotyczących tego Słowa. 
Pytanie, które teraz następuje brzmi: "Jak utrzymać razem oba te elementy"? 

Odpowiedź daje sama Biblia (skąd też biorą się kategoryczne stwierdzenia protestanckich kościelnych wyznań wiary): 
- świadectwa ludzkie, które znajdujemy w Biblii i które świadczą o Objawieniu Bożym, należą także do Objawienia. 
Jezus powiedział o świadkach, których wybrał: "Kto was słucha, mnie słucha" (Ewangelia Łukasza 10,16). 

Możemy zatem stwierdzić, że autorytet słów ludzkich Biblii (a są one wszystkie ludzkie!) nie pochodzi z tego, że ich autorzy byli pierwszymi świadkami, uprzywilejowanymi w dystansie, czy bliskimi faktom, czy wydarzeniom, które relacjonują i interpretują; to nie dałoby ich świadectwom autorytetu innego, niż ludzki. 

Nie! Autorytet ludzkich słów Biblii bierze się z faktu, że autorzy ich zostali wybrani, przygotowani, chronieni i prowadzeni w inspiracji przez Ducha Świętego w taki sposób, że ich świadectwa są włączone w Objawienie Boże i tym samym obdarzone autorytetem Boga samego. 

To dlatego, że jest ono cudownym dziełem Ducha Świętego, Pismo Święte jest pisanym zbiorem Objawienia, spisanym Objawieniem. 
Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym (2 List Piotra 1,21). 

To dlatego Nowy Testament cytuje wielokrotnie słowa Starego (czy byłyby to słowa Dawida, czy Izajasza lub Jeremiasza) jako powiedziane przez samego Ducha Świętego (por. Dzieje Apostolskie 1,16; 4,25; List do Hebrajczyków 3,7; 10,15). 

Zatem, pomimo tego, że strony Pisma są ludzkie, że zostały napisane w różnych epokach, przez ludzi mających każdy z nich ich własną osobowość, styl, ich charakter, własną manierę życia, widzenia, mówienia i czynienia, i pomimo faktu, że jest ono całością o niezwykłym zróżnicowaniu świadectw ludzkich, Pismo Święte jest bez wyjątku, sine exceptione, jak mówi Kalwin (ICR I,18/4) - Słowem Bożym. 

Cudowne działanie Ducha Świętego triumfuje nad mocą grzechu, nad zniszczeniem śmierci, aby świadectwa biblijne, w samych sobie złożone przez ludzi grzesznych i błądzących, mogły nieomylnie świadczyć i opisać to, co Bóg zechciał nam objawić. 

Ludzkie świadectwa proroków i apostołów są zatem Objawieniem Bożym dla nas i dla naszego zbawienia. 
Oznacza to, że Bóg wyraża się sam i zwraca się do nas w i przez słowa ludzkie Pisma Świętego, które On sam natchnął. 

W centrum, w sercu Objawienia biblijnego, dominując je i przenikając swoim Duchem, jest Pan proroków i apostołów, Słowo przedwieczne, które stało się ciałem, jedyny Zbawiciel i Pośrednik - Jezus Chrystus. 
To do Niego wzywają nas świadectwa Starego i Nowego Testamentu.

I to On sam wzywa nas tymi świadectwami. 
I tak jak jest prawdą, że Pismo Święte prowadzi nas - w adoracji i uwielbieniu - do Pana, o którym świadczą wszystkie księgi (a każda z nich w sposób jej właściwy i szczególny), tak jest również prawdą, że to sam Pan mówi i objawia się przez to Pismo, cudownie jedno i zróżnicowane, które jest Jego Słowem i Jego Objawieniem.